Gnocchi alla sorrentina to jedno z najbardziej komfortowych dań Kampanii: miękkie ziemniaczane gnocchi, prosty sos pomidorowy, świeża bazylia i mozzarella, która pod wpływem temperatury stapia się między kluseczkami. Całość trafia na kilka minut do pieca – tylko po to, żeby ser zaczął się ciągnąć, a sos połączył wszystko w jedną kremową całość.

Risotto ai funghi to jedno z tych dań, w których technika jest ważniejsza niż długość listy składników. Dobry ryż, aromatyczne grzyby, bulion, masło i ser wystarczą, ale tylko wtedy, gdy ryż zachowa strukturę, a sos będzie kremowy bez użycia śmietany.

Polpette al sugo to miękkie, soczyste pulpeciki duszone powoli w prostym sosie pomidorowym. Nie potrzebują ciężkiej panierki ani skomplikowanych dodatków – dobre mięso, pieczywo, ser, zioła i pomidory wystarczą, żeby powstało jedno z najbardziej domowych dań włoskiej kuchni.

Spaghetti aglio e olio to jeden z tych przepisów, które udowadniają, że dobry makaron nie potrzebuje długiej listy składników. Czosnek, oliwa, peperoncino i dobrze ugotowane spaghetti wystarczą. Cała sztuka polega na tym, żeby niczego nie spalić i dobrze połączyć oliwę z wodą po makaronie.

Cacio e pepe wygląda jak jeden z najprostszych makaronów świata. I właśnie dlatego tak łatwo go zepsuć. Pecorino Romano, czarny pieprz, makaron i woda po gotowaniu wystarczą, ale wszystko rozgrywa się w temperaturze i emulsji.

Panna cotta wygląda jak deser restauracyjny, a w rzeczywistości opiera się na kilku prostych składnikach. Dobra śmietanka, wanilia, odrobina cukru i żelatyna wystarczą, żeby zrobić aksamitny włoski klasyk, który można podać z owocami, kawą albo pistacjami.

Focaccia barese nie próbuje być pizzą. Jest grubsza, bardziej puszysta, mocno oliwna i pełna pomidorów, oliwek oraz oregano. To jeden z tych wypieków, które najlepiej smakują jeszcze lekko ciepłe, odrywane kawałek po kawałku.

Cztery składniki i ani jednego miejsca na przypadek. Pasta alla gricia to makaron, guanciale, Pecorino Romano i czarny pieprz. Bez jajek, bez pomidorów i bez śmietany. Cała sztuka polega na tym, żeby z tłuszczu, sera i wody po makaronie zrobić gładki, kremowy sos.

Tiramisù nie potrzebuje polewy karmelowej, truskawek ani pół tabliczki czekolady. Wystarczą savoiardi, espresso, mascarpone, jajka, cukier i kakao. Reszta zależy od proporcji i od tego, czy potrafimy zatrzymać się w odpowiednim momencie.

Złoty kolor nie pochodzi z kurkumy, a kremowa konsystencja nie wymaga śmietany. Risotto alla Milanese pokazuje, ile można wyciągnąć z ryżu, bulionu, masła, Parmigiano Reggiano i niewielkiej ilości prawdziwego szafranu.

Bakłażan, pomidory, bazylia i ricotta salata. Pasta alla Norma pokazuje jedną z najważniejszych zasad włoskiej kuchni: cztery dobre składniki mogą zrobić więcej niż kilkanaście przeciętnych.

Pełne smaku, aromatyczne i sycące danie inspirowane włoską klasyką. Głębia duszonej wołowiny spotyka się z chrupkością orzechów i świeżością bazylii. Idealne na chłodniejsze dni i domowe wieczory z winem.