Bucatini wyglądają trochę jak grubsze spaghetti, ale w środku mają charakterystyczny otwór biegnący przez całą długość makaronu. Dzięki temu dobrze współpracują z intensywnymi sosami, a szczególnie mocno kojarzą się z kuchnią Lacjum i amatricianą.

Stracciatella to jedno z tych włoskich słów, które bez kontekstu potrafią nieźle namieszać. Może oznaczać kremowe nadzienie burraty, popularny smak lodów albo tradycyjną zupę z jajkiem. Wszystkie te wersje łączy charakterystyczna, nieregularna struktura.

Passata to jeden z najbardziej uniwersalnych produktów pomidorowych we włoskiej kuchni. Jest gładka, pozbawiona większych kawałków pomidorów i gotowa do wykorzystania jako baza sosów, zup, pizzy oraz wielu duszonych dań.

Peperoncino to nie jedna konkretna papryczka, ale włoskie określenie ostrych odmian papryki używanych do nadawania potrawom pikantności. Szczególnie mocno kojarzy się z kuchnią południowych Włoch, gdzie trafia do makaronów, sosów, oliwy, pizzy i wielu prostych dań.

Valpolicella Ripasso zaczyna życie jako Valpolicella, ale później ponownie fermentuje w kontakcie z wytłokami pozostałymi po produkcji Amarone lub Recioto. Dzięki temu zyskuje więcej koloru, alkoholu, tanin i aromatów, pozostając zwykle lżejszym i bardziej przystępnym winem niż Amarone.

Moscato d’Asti pachnie brzoskwinią, kwiatami, cytrusami i świeżymi winogronami, jest naturalnie słodkie, delikatnie musujące i zazwyczaj ma około 5% alkoholu. Powstaje w Piemoncie ze szczepu Moscato Bianco. Choć dzieli apelację i winogrona z Asti Spumante, jest od niego znacznie delikatniejsze i technicznie nie jest winem spumante.

Lambrusco potrafi być lekkie i różowe, ciemne i taniczne, całkiem wytrawne albo przyjemnie słodkie. Co więcej, Lambrusco nie jest nazwą jednego szczepu winorośli, lecz całej rodziny odmian i win związanych przede wszystkim z Emilią-Romanią. Najwyższa pora zapomnieć, że Lambrusco oznacza wyłącznie słodkie czerwone bąbelki.

Montepulciano d’Abruzzo to czerwone wino z Abruzji tworzone przede wszystkim ze szczepu Montepulciano. Zwykle jest soczyste, pełne ciemnych owoców i bardzo wdzięczne przy włoskiej kuchni. Nie należy go jednak mylić z Vino Nobile di Montepulciano. Tam Montepulciano jest nazwą toskańskiego miasta, a głównym szczepem jest Sangiovese.

Amarone della Valpolicella powstaje z winogron, które po zbiorze przez wiele tygodni tracą wodę i koncentrują cukier, aromaty oraz strukturę. Efektem nie jest jednak słodkie wino, lecz potężne, wytrawne czerwone o aromatach wiśni, suszonych owoców, przypraw i czekolady. Alkohol na poziomie 15 lub 16% nie jest tu wyjątkiem, tylko naturalną konsekwencją sposobu produkcji.

Barolo nazywane jest królem włoskich win. Powstaje wyłącznie z Nebbiolo w niewielkiej części piemonckich Langhe i potrafi dojrzewać przez dziesięciolecia. Jasna barwa może być zwodnicza, bo w kieliszku czekają potężne taniny, wysoka kwasowość, róże, wiśnie, przyprawy i niezwykła zdolność do zmiany wraz z wiekiem.