Culatello to jedna z najbardziej prestiżowych włoskich wędlin dojrzewających. Powstaje z wyselekcjonowanej części tylnej nogi wieprzowej, jest solone, osłaniane naturalną osłonką i dojrzewa miesiącami w specyficznym mikroklimacie niziny nad Padem. W przeciwieństwie do prosciutto crudo nie dojrzewa razem z kością i skórą, dzięki czemu ma własną, niezwykle delikatną strukturę i skoncentrowany smak.

Baccalà to dorsz konserwowany dużą ilością soli, który przed gotowaniem wymaga długiego moczenia w wodzie. We Włoszech jest podstawą dziesiątek regionalnych dań – smażonych, duszonych, pieczonych i ucieranych na krem. Szczególnie ciekawa jest różnica między baccalà a stoccafisso, bo w niektórych częściach kraju tradycyjne nazwy potrafią tę granicę nieco zamieszać.

Schiacciata to jeden z najbardziej charakterystycznych wypieków Toskanii: płaski, mocno skropiony oliwą, z chrupiącą powierzchnią i miękkim wnętrzem. Może być jedzona sama, rozcinana i wypełniana wędlinami oraz serem albo przygotowywana w wersjach sezonowych. Na pierwszy rzut oka przypomina focaccię, ale w Toskanii ma własną tożsamość.

Granita to jeden z najbardziej charakterystycznych deserów Sycylii: zimna, ziarnista i intensywna w smaku. Może powstawać z cytryny, migdałów, pistacji, kawy, truskawek czy morwy, a jej struktura jest wyraźnie inna niż w sorbecie. Na Sycylii granitę jada się nie tylko jako deser – równie naturalnie może pojawić się rano, razem z miękką brioche.

Torta della nonna to jeden z najbardziej klasycznych włoskich deserów: kruche ciasto, delikatny krem cukierniczy o cytrynowym aromacie i orzeszki piniowe na wierzchu. Nazwa brzmi jak domowy przepis przekazywany przez pokolenia i dokładnie taki charakter ma ten deser – prosty, spokojny i oparty na kilku dobrze zgranych składnikach.

Canederli to kuchnia włoskich Alp w najczystszej postaci: czerstwy chleb połączony z mlekiem, jajkami i dodatkami, uformowany w duże knedle i ugotowany w bulionie lub wodzie. Najbardziej znana wersja zawiera speck, ale canederli mogą powstawać również z serem, szpinakiem czy ziołami. To jeden z najlepszych przykładów tego, jak kuchnia północnych Włoch potrafi zamienić resztki pieczywa w pełnoprawne regionalne danie.

Frico to jeden z najbardziej charakterystycznych smaków Friuli-Wenecji Julijskiej. W najpopularniejszej wersji powstaje z sera Montasio i ziemniaków smażonych razem do momentu, aż środek pozostanie miękki, a powierzchnia utworzy złocistą, chrupiącą skórkę. Istnieje też cienka wersja przygotowywana niemal wyłącznie z sera – krucha i intensywna w smaku.

Panzerotti wyglądają trochę jak małe calzone, ale ich charakter jest zupełnie inny. Pochodzą przede wszystkim z południa Włoch, szczególnie z Apulii, a klasyczna wersja powstaje z ciasta drożdżowego wypełnionego pomidorami i mozzarellą, złożonego w półksiężyc i smażonego na głębokim tłuszczu.

Lampredotto to jedno z najbardziej charakterystycznych dań Florencji i jeden z najlepszych przykładów kuchni, która niczego nie marnuje. Delikatnie gotowana część wołowego żołądka trafia najczęściej do bułki, razem z intensywną salsa verde i odrobiną pikantnego sosu. To street food bez udawania – prosty, bardzo lokalny i mocno związany z historią miasta.

Arrosticini to jeden z najbardziej charakterystycznych smaków Abruzji: niewielkie kawałki mięsa owczego nawleczone na długie patyczki i grillowane nad bardzo gorącym żarem. Nie potrzebują marynaty ani rozbudowanych dodatków. Liczy się mięso, ogień, sól i charakterystyczny sposób jedzenia – prosto z patyczka, często po kilka sztuk naraz.