Farinata to cienki, pieczony placek przygotowywany z mąki z ciecierzycy, wody, oliwy i soli. Szczególnie mocno związany jest z Ligurią i Genuą, gdzie podaje się go gorącego, krojonego na nieregularne kawałki i doprawionego pieprzem. Z kilku prostych składników powstaje danie o chrupiących brzegach, miękkim środku i charakterystycznym orzechowym smaku ciecierzycy.

Fritto misto to włoska mieszanka smażonych składników, najczęściej małych ryb, kalmarów i krewetek obtoczonych w niewielkiej ilości mąki i smażonych do uzyskania lekkiej, chrupiącej powierzchni. W nadmorskich regionach Włoch szczególnie popularne jest fritto misto di mare, podawane gorące z cytryną i bez ciężkich sosów.

Bagna càuda to tradycyjne danie Piemontu przygotowywane z anchois, czosnku i oliwy, podawane na ciepło jako sos do zanurzania warzyw. Nie jest klasycznym dipem ani sosem do makaronu – to wspólny rytuał przy stole, podczas którego gorąca bagna càuda pozostaje w centrum, a każdy zanurza w niej kolejne kawałki warzyw i pieczywa.

Caponata to jedno z najbardziej charakterystycznych dań Sycylii. Jej podstawą jest bakłażan połączony z pomidorami, selerem, oliwkami i kaparami, a całość wyróżnia smak agrodolce – równowaga octowej kwasowości i delikatnej słodyczy. Caponatę można podawać na ciepło, letnio lub na zimno, jako antipasto, dodatek do pieczywa albo samodzielne warzywne danie.

Pappa al pomodoro to klasyczne toskańskie danie przygotowywane z dojrzałych pomidorów, czerstwego chleba, oliwy extra vergine, czosnku i bazylii. Jest gęstsze od typowej zupy i stanowi jeden z najlepszych przykładów cucina povera – kuchni, która potrafi zamienić kilka prostych składników w pełne smaku danie.

Panzanella to klasyczna toskańska sałatka przygotowywana z czerstwego chleba, dojrzałych pomidorów, cebuli, oliwy i octu. To jedno z najbardziej charakterystycznych dań cucina povera – prostych potraw, które powstawały z potrzeby wykorzystania dostępnych składników bez marnowania jedzenia.

Cantucci to twarde, chrupiące ciasteczka wywodzące się z Toskanii, tradycyjnie przygotowywane z migdałami i pieczone dwukrotnie. Ich sucha struktura nie jest wadą – właśnie dzięki niej świetnie nadają się do zanurzania w winie deserowym, kawie lub innych napojach. To jeden z najbardziej rozpoznawalnych włoskich wypieków.

Ribollita to jedna z najbardziej charakterystycznych zup Toskanii. Powstaje z warzyw, fasoli i czerstwego chleba, a jej nazwa oznacza dosłownie „ponownie zagotowana”. To danie wywodzi się z kuchni ubogiej, w której nic się nie marnowało, a wczorajsza zupa następnego dnia stawała się jeszcze gęstsza, bardziej aromatyczna i sycąca.

Minestrone to jedna z najbardziej uniwersalnych włoskich zup. Nie ma jednego obowiązującego przepisu – skład zmienia się w zależności od regionu, pory roku i tego, co akurat znajduje się w kuchni. Wspólny pozostaje charakter dania: dużo warzyw, aromatyczna baza, często fasola, pomidory oraz makaron albo ryż.

Ossobuco to klasyczne danie północnych Włoch przygotowywane z poprzecznie krojonej giczy cielęcej z charakterystyczną kością i szpikiem. Mięso jest długo duszone z warzywami, winem i aromatycznym sosem, aż staje się miękkie i niemal odchodzi od kości. W Mediolanie tradycyjnie podaje się je z risotto alla milanese i świeżą gremolatą.