Alberobello przyciąga tysiącami trulli, ale Dolina Itrii zaczyna się naprawdę dopiero wtedy, kiedy wyjedzie się kilka kilometrów dalej. Białe miasteczka, kamienne murki, oliwne gaje, winnice i masserie tworzą Apulię dużo spokojniejszą niż ta z pocztówek znad morza. To region, który najlepiej poznaje się powoli – z przystankiem w Locorotondo, kolacją w Martinie France i bez pośpiechu między jednym trullo a drugim.

Triest wygląda jak miasto, które przez przypadek znalazło się we Włoszech. Austro-węgierskie fasady stoją nad Adriatykiem, w kawiarniach pije się espresso z niemal rytualną powagą, a w kuchni spotykają się wpływy włoskie, słoweńskie i środkowoeuropejskie. To miejsce pogranicza – i właśnie dlatego tak trudno pomylić je z jakimkolwiek innym włoskim miastem.

Matera nie wygląda jak miasto, które zostało zbudowane. Bardziej przypomina miejsce stopniowo wydobywane ze skały przez kolejne pokolenia. Kamienne domy, schody prowadzące donikąd, kościoły ukryte w grotach i dachy, które chwilę później okazują się ulicami – tutaj trzeba zgubić orientację, żeby naprawdę zacząć patrzeć.